Asperger en hoogbegaafdheid

Op de blog van Janneke van Bockel – de IJskastmoeder – kun je haar ervaringen lezen met haar hoogbegaafde dochter met Asperger. Een interessante blog, herkenbaar voor ouders die een kind met Asperger hebben.

Ik kom regelmatig de combinatie hoogbegaafdheid met Asperger tegen. In veel gevallen zijn kinderen goed getest en hebben inderdaad het syndroom van Asperger, maar in veel gevallen zijn ze “gewoon” hoogbegaafd. Door leerkrachten of ouders kan de fout snel gemaakt worden, omdat sommige kenmerken van kinderen met Asperger erg lijken op kenmerken van hoogbegaafde kinderen.

Een aantal kenmerken die geassocieerd worden met autisme of Asperger:
– niet handig in het maken van vrienden
– weerzin om een gesprek te starten of aan te houden
– herhalend, hoogdraven of ongewoon taalgebruik
– beperkt in fantasiespel of sociaal spel (samen met anderen)
– hoge concentratie, intensiteit en specifieke onderwerpen als interesse
– volledig in beslag genomen door bepaalde voorwerpen
– moeite met het veranderen van patronen, routines of rituelen

Autistische kinderen zijn vaak niet geïnteresseerd in sociale interacties. Kinderen met Asperger zijn dat wel, ze willen vaak bij een groep horen maar weten niet hoe. Ze begrijpen niet sociale regels of laten misschien een gebrek aan empathie zien. Ze willen mensen niet direct aankijken, lijken niet betrokken te zijn bij een gesprek en begrijpen niet het gebruik van gebaren. Deze kenmerken zou je gemakkelijk ook aan hoogbegaafde kinderen kunnen toekennen. Kinderen met Asperger begrijpen misschien niet de subtiliteiten in de taal, zoals ironie of woordgrapjes; hoogbegaafde kinderen zijn daar juist heel gevoelig voor en kunnen al op zeer jonge leeftijd woordgrapjes maken en ironische opmerkingen begrijpen en ze ook grappig vinden.

Ik wil je aandacht vestigen op het boek van Janneke van Bockel – IJskastmoeder. De Najaarscatalogus van Lannoo schrijft het volgende:

Ontroerende getuigenis over het leven met een aspergerkind
Een ontroerend verhaal, dat houvast en herkenbaarheid biedt aan ouders die worstelen met een kind dat niet volgens de boekjes opgroeit, en ook zeer veel nuttige info bevat voor hun omgeving (familie, leerkrachten, hulpverleners…)

In dit boek schrijft Janneke van Bockel openhartig over haar zoektocht naar houvast als ze hoort dat haar dochter het syndroom van Asperger heeft. Met vallen en opstaan leert ze hoe ze haar dochter daarin kan begeleiden en wat dat van de andere gezinsleden vraagt.

In de stijl van Karin Kuipers Je mag me altijd bellen (meer dan 50.000 ex. verkocht!)

‘Onze dochter heeft asperger. Modern hè. Want elk kind heeft tegenwoordig wel wat. Toch? Het maakt me boos en onzeker tegelijkertijd. Ik wil net zo hard dat er wél als dat er níet iets aan de hand is. Het allerliefst wil ik voor haar een zo normaal mogelijk leven, maar ik wil ook erkenning voor mijn dagelijks geploeter, mijn gevoel van onmacht. Door de diagnose begrijp ik opeens waarom ik een ijskastmoeder ben. Waarom ik haar, als ze gevallen is, niet meteen vastpak en overstelp met troostende woorden en genezende moederzoenen, maar rustig blijf en zeg dat een pleister zal helpen. Dat is niet omdat ik zo’n kille, kouwe dame ben, maar omdat mijn kind dat nodig heeft. Zij beleeft de wereld als woest, onstuimig en onvoorspelbaar en vraagt van mij dat ik de kalme haven ben waar ze kan terugkeren om op adem te komen. Dáárom ben ik zo koel. Of misschien is cool een beter woord. IJskastmoeder is mijn geuzennaam.’