Een kind dat onderpresteert, heeft niet alleen een studieprobleem, maar raakt ook met zijn/haar zelfbeeld en motivatie in de knoop. Niet zelden zijn hoogintelligente onderpresteerders er na verloop van tijd van overtuigd het domste kind van de klas te zijn. Er ontstaat een mechanisme waarin onlustgevoelens, het leerproces, autonomie en de identiteit in een negatieve spiraal terecht komen. Een deel van deze kinderen probeert door een vorm van autonomie te bevechten hun zelfbeeld overeind te houden. Dit kan zelfs zo ver gaan dat het kind ADHD-achtig gedrag gaat vertonen of totaal niets meer doet en alles over zich heen laat komen. Het aantal depressieve kinderen ligt bij deze groep hoger dan bij andere scholieren. Zij vormen wat dat betreft een duidelijke risicogroep.
Hoe langer het onderpresteren voortduurt, hoe meer ‘geschiedenis’ een kind meeneemt en hoe moeilijker het wordt om de weg naar presteren terug te vinden.

In de praktijk zien we deze kinderen helaas nog veel te vaak afzakken naar een lager niveau. Soms zakken zij zelfs meerdere niveau’s en komen zij uiteindelijk op het VBO terecht. De enorme demotivatie die hierbij optreedt, leidt er regelmatig toe dat deze kinderen zonder diploma de school voortijdig verlaten. Ook voor wat dit voortijdig schoolverlaten betreft, is hier sprake van een duidelijke risicogroep.

Met een goede begeleiding kan het onderpresteerders-mechanisme gekeerd worden. Een goede samenwerking tussen kind, ouders en school is daarbij van groot belang omdat alle onderdelen van de negatieve spiraal gelijktijdig aangepakt moeten worden.

Wat kun je er aan doen?

Heb je vragen? Neem contact met mij op!