Jezelf voeden met kracht en vreugde

In een tijd waarin steeds meer mensen zich opnieuw verbinden met hun eigen innerlijke oorsprong, wordt zichtbaar dat authenticiteit geen abstract idee is, maar een levende praktijk. Eerder beschreef ik hoe die innerlijke verbinding de basis vormt voor relaties en opvoeding. Tegelijk ontstaat er een volgende laag, de vraag wat het werkelijk betekent om die authenticiteit te leven in een wereld die daar niet altijd ruimte voor biedt.

Er bestaan vele vormen van kracht, uithoudingsvermogen en fysieke kracht, de kracht van verbinding en plezier, samen sporten, samen leven, de moed om te weten wie je bent en jouw waarheid te spreken, en ook de kracht om die waarheid uit te spreken wanneer deze niet strookt met verwachtingen of macht.

De vraag is dan niet alleen of je jouw kracht kent, maar ook hoe je ermee omgaat.

Hoe vaak maak je jezelf kleiner om onopgemerkt te blijven en wanneer is dat begonnen? Hoe heeft dat aanpassen zich gevormd, als een manier om erbij te blijven horen? En hoe gebruik je jouw kracht vandaag, wat draagt je, wat belemmert je, leef je werkelijk trouw aan jezelf? Authentiek zijn vraagt kracht. Zelfs wanneer je jezelf kent, blijft het spannend zodra er spanning ontstaat tussen jouw innerlijke waarheid en de sociale werkelijkheid. Afkeuring, zichtbaar of subtiel, kan diep doorwerken. Ook volwassenen blijven gevoelig voor groepsdruk. We zijn gebouwd om erbij te horen, om verbinding te behouden, om niet buitengesloten te worden. Dat kan zich krachtig laten zien of juist stil en nauwelijks merkbaar aanwezig zijn.

De vraag “pas ik erbij” is vaak onder de oppervlakte aanwezig.

Op welke manieren voel je aansluiting met de wereld om je heen waar en waar niet?
In welke kringen beweeg je, waar voelt het sociaal veilig, waar kun je ontspannen en jezelf zijn zonder spanning?
En waar wordt het moeilijker, welke delen van jezelf laat je zien, welke delen houd je terug?

Zichtbaar worden door af te wijken van de norm brengt sociale risico’s met zich mee. We voelen vaak feilloos aan wat in onze omgeving wordt geaccepteerd en wat niet.

Wat kost het je om stil te blijven in contact met anderen, en wat kost het je vanbinnen?
Wat opent zich wanneer je jouw waarheid wel uitspreekt?

Soms spreken we woorden die niet volledig samenvallen met wat we werkelijk voelen. Daar worden overtuigingen en beschermingsmechanismen zichtbaar. Je kiest voor moed en tegelijkertijd reageert je zenuwstelsel, het probeert je klein te houden, zodat je erbij blijft horen, zodat je geen doelwit wordt.

Als volwassene kun je jezelf versterken, zodat je meer in overeenstemming leeft met jouw waarden en jezelf helderder uitdrukt. Authenticiteit betekent niet dat je altijd alles hoeft te zeggen wat je denkt of voelt. Er zijn situaties waarin terughoudendheid passend is, waarin veiligheid of context vraagt om afweging. Je kunt een moment oproepen waarop je trouw was aan jezelf en je hebt uitgesproken, en voelen wat dat doet in je lichaam. En je kunt een moment terughalen waarop je jezelf inhield, en daar met zachtheid bij aanwezig zijn. Beide ervaringen maken deel uit van ontwikkeling. Je verleden beweegt voortdurend mee in het heden, in je lichaam, in je reacties, in je alertheid. Tegelijk heb je ruimte om te kiezen. Met bewustzijn kun je besluiten nemen die recht doen aan jouw draagkracht en aan de realiteit van de relaties waarin je leeft.

Er zijn geen vaste antwoorden. Met de één deel je meer van jezelf dan met de ander. Er waren fases waarin ik zichtbaar en uitgesproken was in wie ik ben. Enkele mensen weten wie ik ben (eigenlijk weet maar één iemand wie ik werkelijk ben) en niet alles hoeft zichtbaar te zijn, niet iedereen begrijpt de diepte. Authenticiteit is geen norm waar je aan moet voldoen, geen nieuwe lat. Het is een proces van terugkeren naar jezelf, met geduld en met vriendelijkheid. Je kunt jezelf erkennen in je kracht en in je veerkracht, terwijl je zelf bepaalt in hoe je jezelf laat zien, in relatie tot de wereld om je heen.

Ook professionals dragen hun geschiedenis met zich mee. Wonden uit het verleden kunnen doorwerken in hoe zij kijken, luisteren en reageren, ook richting cliënten. Juist daarom vraagt werken met mensen om voortdurende zelfreflectie en verantwoordelijkheid. Het gaat niet om perfectie. Het gaat om echtheid. Om verantwoordelijkheid nemen voor je woorden en voor het effect ervan op je omgeving. De vraag blijft of je daarin radicale vriendelijkheid kunt laten zien.